ΠΡΟΣΩΠΑ, ΟΧΙ ΟΥΣΙΑ, ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
Σαραντατέσσερα χρόνια μετά τη Χούντα των συνταγματαρχών, η επέτειος του Πολυτεχνείου χρησιμοποιείται στην κοινή ρητορική για να δαιμονοποιήσει την περίοδο εκείνη αντιδιαστέλλοντάς τη με τη σημερινή "δημοκρατική" εκδοχή της. Συγκρίνοντας κανείς το τότε (φυλάκισεις, εξορίες, βασανιστήρια, λογοκρισία, ποινικοποίηση ιδεών και σχέσεων) με το σήμερα εντοπίζει περισσότερες ομοιότητες απ' ότι διαφορές. Ειδοποιός διαφορά είναι ότι ο εχθρός τότε ήταν ορατός ένω σήμερα είναι αόρατος και εξ'ου πιο ύπουλος. Με τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό να αποτελεί πυξίδα της κρατικής εξουσίας, οι εφιαλτικές μνήμες του φασιστικού παρελθόντος φαντάζουν πιο ζωντανές από ποτέ.
