Τρίτη 10 Μαρτίου 2015

ΜΑΖΙ με τους κρατούμενους στα κολαστήρια των ελληνικών φυλακών

Οι αγώνες στις ελληνικές φυλακές δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Η σταθερή παρουσία πολιτικών κρατουμένων από τη δεκαετία του ΄80 κατά καιρούς οδηγούσε σε εκρήξεις διαμαρτυρίας στο εσωτερικό των φυλακών, που εν συνεχεία οδηγούσαν σε εξεγέρσεις και συγκρούσεις μέχρι και την κατάληψη των φυλακών από τους κρατούμενους και τον άγριο ξυλοδαρμό τους από την Αστυνομία. Οι συνθήκες διαβίωσης στα ελληνικά «καταστήματα», που είναι διαχρονικά άθλιες, σε συνδυασμό με την αυθαιρεσία των σωφρονιστικών υπαλλήλων και το συνεχώς επιδεινούμενο πρόβλημα του υπερπληθυσμού ήταν οι σταθερές αιτίες αναταραχών στις φυλακές.

Πέμπτη 5 Μαρτίου 2015

Δελτίο Τύπου

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΕ ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΟΥ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕ Η "ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ & ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ" - ΔΣΑ, 5/3/2015


Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ



Οι αγώνες στις ελληνικές φυλακές δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Η σταθερή παρουσία πολιτικών κρατουμένων από τη δεκαετία του ΄80 κατά καιρούς οδηγούσε σε εκρήξεις διαμαρτυρίας στο εσωτερικό των φυλακών, που οδηγούσαν σε εξεγέρσεις σε συγκρούσεις μέχρι και στην κατάληψη της φυλακής από τους κρατούμενους και την άγριο ξυλοδαρμό τους από την Αστυνομία. Οι συνθήκες διαβίωσης στα ελληνικά «καταστήματα», που είναι διαχρονικά άθλιες, σε συνδυασμό με την αυθαιρεσία των σωφρονιστικών υπαλλήλων και το συνεχώς επιδεινούμενο πρόβλημα του υπερπληθυσμού ήταν οι σταθερές αιτίες αναταραχών στις φυλακές.

Από την 11 Σεπτεμβρίου 2001 και μετά παρατηρείται η εντεινόμενη ενσωμάτωση και στο ελληνικό δίκαιο του Ποινικού Δικαίου του Εχθρού. Πρόκειται για μια δικαιική αντίληψη που έρχεται σε ρήξη με τα νομιμοποιητικά θεμέλια του Κράτους Δικαίου και εδράζεται στην αντίληψη ότι ορισμένες «απείθαρχες» κατηγορίες κοινωνικών υποκειμένων δε θα πρέπει να προστατεύονται από την ίδια δέσμη νομικών εγγυήσεων όπως ένας πλήρης φορέας δικαιωμάτων: αντίθετα, θα πρέπει να θεσπιστούν διατάξεις που θα κατοχυρώνουν αντιμετώπιση Εχθρού. Πρόκειται για την προσπάθεια ρύθμισης της σχέσης της κατάστασης εξαίρεσης στο πεδίο της εφαρμογής του ποινικού νόμου, της σχηματοποίησης δηλαδή κανόνων που θα ρυθμίζουν την απελευθέρωση δυνατοτήτων κρατικής βίας σε απείθαρχα υποκείμενα. Το Ποινικό Δίκαιο του Εχθρού τιμωρεί αυστηρότερα ακριβώς για το φρόνημα του εγκληματία, και η υιοθέτηση του ακριβώς εξυπηρετεί την επισημοποίηση και τον καθαγιασμό του «χαμηλής έντασης» εμφυλίου πολέμου που διεξάγεται στο εσωτερικό των Δυτικών κοινωνιών.

Στην Ελλάδα ήταν μέχρι πρόσφατα το αντάρτικο πόλης (και το «κοινό» έγκλημα όταν απάγει επιχειρηματίες «εθνικού ενδιαφέροντος»), αλλά ο κύκλος των εχθρών έχει ήδη διευρυνθεί στους «βίαιους ριζοσπάστες» και στους «παραβατικούς μετανάστες». Όλοι όσοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του κοινωνικού ανταγωνισμού γίνονται θύματα του νομικού ολοκληρωτισμού ακριβώς γιατί το παράνομο των πράξεών τους έχει έκδηλα πολιτικό χαρακτήρα.


ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ


Από τις 2 Μάρτη οι πολιτικοί κρατούμενοι K.Γουρνάς, Ν.Μαζιώτης Δ.Κουφοντίνας μαζί με τους συντρόφους από το Δίκτυο Αγωνιστών Κρατουμένων (Αντώνης Σταμπούλος, Τάσος Θεοφίλου, Φοίβος Χαρίσης, Αργύρης Ντάλιος και Γιώργος Καραγιαννίδης κατεβαίνουν σε απεργία πείνας όπου μαζί με το κίνημα αντίστασης επιχειρούν να αντιστρέψουν την προοπτική του ολοκληρωτισμού που το κράτος ελέγχου προσπαθεί να επιβάλλει.


Είναι η ώρα όπου οι μάσκες και τα προσχήματα γύρω από τα ζητήματα των φυλακών έχουν χάσει κάθε αξιοπιστία. Ήρθε η ώρα για ουσιαστικές αλλαγές.


Απαιτούμε :



-Τριετή αμνήστευση ποινών. Επανέρχεται σαν αναγκαίο μέτρο αποσυμφόρησης των φυλακών.


-Μείωση των ισοβίων και αναστολή στα 2/5.


-Κατάργηση των ειδικών συνθηκών κράτησης και του νομικού πλαισίου που ορίζει τη λειτουργία των φυλακών τύπου Γ'.

-Κατάργηση του άρθρου 187 και 187Α, της επιβαρυντικής διάταξης για την πράξη που τελέστηκε με καλυμμένα χαρακτηριστικά («κουκουλονόμος»)

-Άμεση απελευθέρωση του Σάββα Ξηρού, ώστε να λάβει τη νοσηλεία που χρειάζεται.

-Κατάργηση της βίαιης λήψης DNA και πρόσβαση και ανάλυση του DNA από πραγματογνώμονα βιολόγο.







ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2015

Δελτίο Τύπου της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης για τα γεγονότα της Αμυγδαλέζας

Δελτίο Τύπου της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης για τα γεγονότα της Αμυγδαλέζας

H Αντιεξουσιαστική Κίνηση δεν ανακάλυψε σήμερα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ούτε βέβαια και τους τρόπους αγώνα απέναντι στο καθεστώς εξαίρεσης και τις νέες ολοκληρωτικές νομικές τεχνολογίες. Από το 2005 με τις διαρκείς παρεμβάσεις και συγκρούσεις στο στρατόπεδο στη Venna μέχρι τις μεγάλες κινητοποιήσεις με τους πρόσφυγες και τις συγκρούσεις στο λιμάνι της Πάτρας, από τα φεστιβάλ του No Border μέχρι και τη μεγάλη απεργία πείνας των 300 μεταναστών στη Νομική και στην Υπατία, βρεθήκαμε στις πρώτες γραμμές του κινήματος αντίστασης και αλληλεγγύης.

Η προσπάθειά μας, το φαντασιακό και το πρόταγμά μας γύρω από το ζήτημα των στρατοπέδων τοποθετείται στην άρση του νομικού κενού που περιέρχονται τα σώματα των μεταναστών και στη διάλυση του αποκλεισμού που επεκτείνεται ραγδαία αγκαλιάζοντας όλο και περισσότερα κοινωνικά κομμάτια.

Για όλους αυτούς τους λόγους η ΑΚ ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας ενάντια στα κέντρα κράτησης, βρέθηκε σήμερα στην Αμυγδαλέζα έξω από την κεντρική πύλη του στρατοπέδου από κοινού με άλλες συλλογικότητες. Κανένας και καμία από εμάς δεν ήταν διατεθειμένος να διαπραγματευτεί τίποτα και με κανέναν. Με συγκρουσιακούς όρους επιβάλαμε την είσοδό μας μέσα στο στρατόπεδο και διαδηλώνοντας από την κεντρική είσοδο φτάσαμε μέχρι τα κοντέινερ που κρατούνται στοιβαγμένοι οι μετανάστες. Τους είδαμε πιασμένους στα κάγκελα και φωνάξαμε μαζί τους συνθήματα. Υπήρξε μια από εκείνες τις σπάνιες στιγμές, όπου όλες οι μεσολαβήσεις και οι διαχωρισμοί αίρονται.

Φυσικά εντελώς απρόκλητα το κράτος παρενέβη με τον συνήθη τρόπο (ΜΑΤ, χημικά κλπ.), προσπαθώντας να μας απομακρύνει από τους μετανάστες. Εμείς φυσικά αρνηθήκαμε να μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια υπερασπιζόμενοι το πάγιο και αδιαπραγμάτευτο αίτημά μας για το κλείσιμο των στρατοπέδων και διεύρυνση της ελευθερίας και απαντήσαμε στην καταστολή με κάθε μέσα που είχαμε διαθέσιμο. Γιατί εμείς (και αυτό πρέπει να ειπωθεί ξεκάθαρα) τα πολιτικά ζητήματα και τις πολιτικές μας αιχμές δεν τις θέτουμε με όρους «ελπίδας», αλλά με όρους άμεσης και ανυποχώρητης δράσης.

ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ



Αντιεξουσιαστική Κίνηση

Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2015

Η ελπίδα και η αριστερή ανάθεση στην εξουσία

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία λέει ο βασανισμένος λαός, βασισμένος στον μύθο της Πανδώρας και το κουτί της, που όταν το άνοιξε σκόρπισε πρώτα τις καταστροφές αλλά πρόλαβε να το κλείσει, για να παραμείνει στον πάτο το τελευταίο δώρο των θεών: η ελπίδα.

Αυτό το κλείσιμο περιέβαλλε έκτοτε την ελπίδα μ' ένα μυστήριο, μια δύναμη που μόνο η ανάγκη της σωτηρίας μπορούσε να δημιουργήσει. Το περιεχόμενό της, καλά σφραγισμένο, επέτεινε αυτό το μυστήριο και κάθε φορά την περιέβαλλε κι ένας μύθος που θα την απελευθέρωνε κι ένας λυτρωτής που θα την πραγματοποιούσε.

Στην ανθρώπινη ιστορία, η ελπίδα έπαιξε όλους τους ρόλους, γήινους και ουράνιους, άλλαξε χίλια πρόσωπα (θεός, φυλή, ηγέτης, έθνος, κόμμα τάξη) κι αυτή της η ευελιξία είναι που την κάνει ακόμη δελεαστική.

Κανείς δεν ξέρει αν είναι ευχή ή κατάρα κάθε φορά που εμφανίζεται, γιατί, έτσι όπως είναι κρυμμένη στο κουτί της ιστορίας, κανείς δεν ξέρει ποιο είναι το αληθινό της πρόσωπο, οι στόχοι και η στρατηγική της, το μαθαίνουμε μόνο εκ των υστέρων αναδρομικά κι αυτό με έντονες πολιτικές και κοινωνικές διαμάχες.

Η ελπίδα γεννημένη απ' τον μύθο, είναι καταδικασμένη να δημιουργεί μύθους με προσδοκίες μικρές ή μεγάλες, σταδιακές ή απότομες, για ένα ανάλογο τέλος κι αυτό το τέλος έγινε βούτυρο στο ψωμί της ανάθεσης.

Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2015

Αμυγδαλέζα : Μέχρι τη φυσική εξόντωση



Τι μπορεί να σημαίνουν τρεις θάνατοι που συντελούνται σε μια γκρίζα ζώνη εξαίρεσης και σε ένα νομικό κενό; Για άλλη μια φορά στεκόμαστε αποσβολωμένοι απέναντι στη θανατοπολιτική των στρατοπέδων συγκέντρωσης και τη δυνατότητα της κυριαρχίας να αξιολογεί τη ζωή και να την τοποθετεί στα όρια της ύπαρξης και ενώπιον του νόμου. Η Αμυγδαλέζα αλλά ακόμα περισσότερο το νομικό νόημα που τη συνοδεύει, όπως όλους αυτούς τους τόπους εξαίρεσης, καθίσταται ένα από τα κεντρικά διακυβεύματα της σημερινής πολιτικής σύγκρουσης. Αν θέλουμε να αναζητήσουμε την απάθεια που διακατείχε όλα αυτά τα χρόνια την κρατική εξουσία, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας και των κινημάτων γύρω από τα φονεύσιμα σώματα των μεταναστών, πρέπει να αναλογιστούμε την θέση τους μέσα στα εν λόγω στρατόπεδα, αλλά και την έλλειψη κάθε νομικής ιδιότητας των πλασμάτων αυτών, που κατέστησε δυνατή ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός.

Η διοικητική κράτηση, ως έσχατο και εξαιρετικό συνταγματικό μέτρο, στην οποία έχουν περιέλθει οι ζωές των μεταναστών συνιστά ένα σύστημα εγκλεισμού που προκύπτει χωρίς κανένα ποινικό αδίκημα. Αντιθέτως, οι κρατούμενοι βρίσκονται σε έναν κυριολεκτικά άνομο χώρο, χωρίς δικαιώματα και κανένα νόμο να τους προβλέπει με τα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου να γίνονται δυσδιάκριτα. Η δυνατότητα της φυσικής εξόντωσης των εγκλείστων εντοπίζεται ακριβώς στη διάλυση κάθε νομικής ταυτότητας των ανθρώπων αυτών. Όσοι αναγνωρίζουμε την συνθήκη αυτή δεν μπορούμε να αναμένουμε την έλευση μιας απροσδιόριστης «ελπίδας» αλλά ακόμα περισσότερο, την διάψευση της.

Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2015

ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΙΣ ΣΚΟΥΡΙΕΣ - ΚΥΡΙΑΚΗ 15/2

Ο αγώνας για γη και ελευθερία δεν έχει ημερομηνία λήξης

Γνωρίζουμε ότι ο χαρακτήρας των τοπικών και των εθνικών εκλογών για το 
μέλλον της εξόρυξης ήταν δημοψηφισματικός, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε 
ότι όλα τα μέτωπα είναι ανοιχτά και στις Σκουριές και στις διώξεις. Το 
κεντρικό ζήτημα που έμπαινε αλλά μπαίνει και τώρα, είναι αν θα 
παραμείνει το κίνημα όρθιο έχοντας τον αγώνα στα χέρια του ή αν θα 
μεταθέσει την δυναμική του στο παραδοσιακό και στην ανάθεση.


Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2015

Proclamation by the Antiauthoritarian Movement

Proclamation by the Antiauthoritarian Movement
on the occasion of its
Eleventh Panhelladic Conference

“Nosotros” Free Social Space, Athens, Greece
16 to 18 January 2015



Reviewing the past fifteen years since 1999 and particularly the conjuncture of the new global and multilevel social movement, we may easily observe that the project of social autonomy has been infused with a new compactness and content. In the brief period of the anti-globalization movement spanning between Seattle (1999) and Thessaloniki (2014), the political discourse of those at the bottom have acquired a global audience, complemented by the Paris and London uprisings of the excluded, who posed their questions before all aspects of political thought. Following these the December 2008 insurrection in Greece promoted new forms of public discourse, disrupting the temporality of the status quo on all levels. A harbinger of the unrest to follow in the ensuing years, this insurrection shook up the bedrock of the state’s authority, as it advocated the demand for a free and social public space. The struggles of the residents in Keratea and Halkidiki, the confrontations for urban space in Athens and in a number of other Greek cities emerged as the results of rifts triggered by the December 2008 insurrection, thus widening the field of action for the movement already pursuing the cause for local autonomy. In this framework no faction with ideological or identity politics could avoid decline in appeal.