Αντιεθνικιστική μοτοπορεία

Ολοκληρώθηκε η αντιεθνικιστική μοτοπορεία με μεγάλη συμμετοχή κόσμου. Αύριο στη 13:00 όλοι στην Καμάρα.

Πίσω από τις σημαίες του πατριωτισμού κρύβονται τα εγκλήματα του εθνοκρατισμού.

Πίσω από τις σημαίες του πατριωτισμού κρύβονται τα εγκλήματα του εθνοκρατισμού

Μακεδονία και Εθνικισμός. Για το μακεδονικό ζήτημα...

Το ζήτηµα που έχει προκύψει από τις αρχές του 1990 για την ονοµασία της ∆ηµοκρατίας της Μακεδονίας και απασχολεί την ελληνική κοινωνία ως σήµερα είναι πολύ πιο βαθύ από όσο εµφανίζεται και σίγουρα ιδιαίτερα σηµαντικό για όσους και όσες από εµάς συµµετέχουν στο λεγόµενο ριζοσπαστικό, επαναστατικό, ανταγωνιστικό ή όπως αλλιώς κίνηµα. Και είναι σηµαντικό για τρεις κυρίως λόγους. Πρώτον, το µακεδονικό ζήτηµα µε όλες του τις προεκτάσεις είναι βασικός άξονας συγκρότησης του ελληνικού εθνικισµού και του κράτους του. ∆εύτερον, υπάρχει το πολύ συγκεκριµένο επίδικο ζήτηµα της µακεδονικής µειονότητας στην ελληνική επικράτεια. Τρίτον, απλά και µόνο το γεγονός ότι αυτή η υπόθεση αφορά πλειοψηφικά την ελληνική κοινωνία, η οποία ήδη έχει πάρει θέση, αναδεικνύεται σε δείκτη ωριµότητας και υπευθυνότητας αυτού του κινήµατος να πάρει και αυτό θέση δηµόσια.

Από τη συγκέντρωση στα δικαστήρια στις 11/1, εν' όψη του πλειστηριασμού των οικοέδων της ΒΙΟΜΕ.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΟΜΕ

Στην διαρκή και πολυεπίπεδη κρίση που προκάλεσε η χρεωκοπία (κατά την οποία το ιδιωτικό χρέος των τραπεζών έγινε κρατικό και το κράτος το μετέθεσε στις πλάτες της κοινωνίας),όλες οι παλιές ιδεολογίες που διεκδικούσαν την εξουσία χρεοκόπησαν και αυτές με την σειρά τους για να αντικατασταθούν από μία νέα. Είναι η ιδεολογία που σπάει τους δεσμούς της με κάθε ίχνος πολιτικής διαφοροποίησης γύρω από την οποία συγκροτούνταν οι παραδοσιακοί κομματικοί μηχανισμοί. Είναι η ίδια που σπάει ταυτόχρονα τους εθνικούς φραγμούς για να γίνει παγκόσμια : ”δεν υπάρχει εναλλακτική” το γνωστό Τ.Ι.Ν.Α.
Το φάντασμα αυτού του οικονομικού ολοκληρωτισμού έρχεται να υφαρπάξει και να λεηλατήσει με κυβερνήσεις – διαχειριστές ό,τι απέμεινε ζωντανό και ανέπαφο από το φυσικό πλούτο , τα κοινά αγαθά , τους δημόσιους χώρους. Με μία κοινωνία φτωχοποιημένη και τρομοκρατημένη από το μέγεθος της καταστροφής που την απειλεί καθημερινά, ενώ ταυτόχρονα όσο αναζητεί λύσεις στο παρελθόν, άλλο τόσο το παρόν γεμίζει με αδιέξοδα και απελπισία.

Μακεδονία και Εθνικισμός

Μακεδονία και Εθνικισμός

για το μακεδονικό ζήτημα...

Το ζήτηµα που έχει προκύψει από τις αρχές του 1990 για την ονοµασία της ∆ηµοκρατίας της Μακεδονίας και απασχολεί την ελληνική κοινωνία ως σήµερα είναι πολύ πιο βαθύ από όσο εµφανίζεται και σίγουρα ιδιαίτερα σηµαντικό για όσους και όσες από εµάς συµµετέχουν στο λεγόµενο ριζοσπαστικό, επαναστατικό, ανταγωνιστικό ή όπως αλλιώς κίνηµα. Και είναι σηµαντικό για τρεις κυρίως λόγους. Πρώτον, το µακεδονικό ζήτηµα µε όλες του τις προεκτάσεις είναι βασικός άξονας συγκρότησης του ελληνικού εθνικισµού και του κράτους του. ∆εύτερον, υπάρχει το πολύ συγκεκριµένο επίδικο ζήτηµα της µακεδονικής µειονότητας στην ελληνική επικράτεια. Τρίτον, απλά και µόνο το γεγονός ότι αυτή η υπόθεση αφορά πλειοψηφικά την ελληνική κοινωνία, η οποία ήδη έχει πάρει θέση, αναδεικνύεται σε δείκτη ωριµότητας και υπευθυνότητας αυτού του κινήµατος να πάρει και αυτό θέση δηµόσια.

1.Το μακεδονικό ζήτημα ως βασικός άξονας συγκρότησης του ελληνικού εθνικισμού

 Για να κατανοήσουµε την εθνικιστική στάση της ελληνικής κοινωνίας πρέπει να αντιληφθούµε ότι στην Ελλάδα, όπως και σε όλη τη Βαλκανική, κύριο φαντασιακό αυτοπαράστασης της κοινωνίας αποτέλεσε και αποτελεί η ιδέα του έθνους στη ροµαντική της εκδοχή, ελλείψει ιδιαίτερης σχέσης µε το κίνηµα του ∆ιαφωτισµού. Αντίθετα µε τον πολιτικό εθνικισµό που αναδύθηκε στην αµερικάνικη και γαλλική επανάσταση, όπου το έθνος συγκροτήθηκε στη βάση πολιτικών σωµάτων ισότιµων πολιτών που δηµιούργησαν το σύνταγµά τους ή εναντιώθηκαν στον βασιλιά που δρούσε ενάντια στα συµφέροντα τους, ο ροµαντικός εθνικισµός επικαλείται το αίµα, το αρχέγονο της καταγωγής και της γλώσσας και το ένδοξο παρελθόν.

Στην περίπτωση της Ελλάδας πρέπει να προσθέσουµε και τη συνύφανση της ορθοδοξίας στον εθνικό µύθο, η οποία ακόµη και σήµερα πηγαίνει χέρι-χέρι µε το ελληνικό κράτος και τον εθνικισµό. Χαρακτηριστικό του ροµαντικού εθνικισµού είναι ότι αποκρύπτει την ιστορικότητα της δηµιουργίας του εκάστοτε έθνους και δηµιουργεί την πεποίθηση ότι το συγκεκριµένο έθνος υπήρχε ανέκαθεν. Αυτό το πλαίσιο συγκροτεί ένα βαθιά υπερβατικό και ετερόνοµο θεµέλιο θέσµισης της κοινωνίας. Η εθνικιστική κοινωνία φαντάζει σαν ένας εκτεταµένος ιδιόκοσµος, φαντάζεται δηλαδή τον εαυτό της, σαν να είναι το κέντρο του κόσµου και της ιστορίας, να βάλλεται από κάθε κατεύθυνση και φυσικά εχθρεύεται ο,τιδήποτε απειλεί αυτήν την τάξη πραγµάτων. Και ό,τι δεν µπορεί να το αφοµοιώσει, φυσικά προσπαθεί να το εξολοθρεύσει. 

Γι’ αυτό και τα τυπικά επιχειρήµατα κάποιας Ελληνίδας ή κάποιου Έλληνα εναντίον της συνταγµατικής ονοµασίας της ∆ηµοκρατίας της Μακεδονίας είναι ότι “ο Μέγας Αλέξανδρος µίλαγε ελληνικά, όχι βουλγάρικα” ή ότι “τη Μακεδονία την κατοικούσαν από τα αρχαία χρόνια οι Έλληνες”, γι’ αυτό και η συγκάλυψη ή και άρνηση ακόµα ύπαρξης της µακεδονικής µειονότητας και της καταπίεσής της. Αν και υπάρχει µια τάση “υποβίβασης” του ζητήµατος σε ιστορικό από πολιτικό, αναγκαία είναι η ιστορική αναφορά και στα εγκλήµατα του ελληνικού κράτους στην προσπάθειά του να δηµιουργήσει το ελληνικό έθνος. (Να σηµειώσουµε ότι το ζήτηµα δεν είναι ιστορικό, πόσο µάλλον γεωγραφικό όπως παρουσιάζεται, γιατί τότε το µόνο που θα αρκούσε για την επίλυσή του θα ήταν ένα καλό βιβλίο ιστορίας, αλλά ούτως ή άλλως τέτοια υπάρχουν αρκετά). Το ελληνικό κράτος από τη στιγµή της ίδρυσής του προβάλλει το αίτηµα ότι ο ιστορικός του ρόλος, να συµπεριλάβει στην έκτασή του το σύνολο του ιστορικού ελληνισµού, µένει ανικανοποίητος. Υπάρχει όµως ένα πρόβληµα. Σε αυτές τις περιοχές που διεκδικεί το ελληνικό κράτος κατοικούν και άλλοι άνθρωποι οι οποίοι δύσκολα µπορούν να χαρακτηριστούν “Έλληνες” αφού είναι Αρβανίτες, Βλάχοι, Μουσουλµάνοι (Τούρκοι δηλαδή), Σλάβοι, Βούλγαροι και διάφορες άλλες εθνοτικές οµάδες. 

Στη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας όµως υπάρχουν ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα και άνθρωποι που αυτοπροσδιορίζονται εθνικά ως “Μακεδόνες”. Το 1893 ιδρύεται η ΕΜΕΟ µε πρόγραµµα την ανεξαρτητοποίηση του µακεδονικού κράτους και τη δηµιουργία µιας βαλκανικής οµοσπονδίας. Κορύφωση αυτής της κίνησης ήταν η εξέγερση του Ίλιντεν το 1903, η οποία καταπνίχτηκε στο αίµα από τον Σουλτάνο. Μετά την αποτυχηµένη απόπειρα του 1897, όταν ο ελληνικός στρατός νικήθηκε κατά κράτος από τον οθωµανικό, το ελληνικό κράτος προετοιµάζει ξανά την επέλασή του προς το Βορρά. Στέλνει στην περιοχή της Μακεδονίας παραστρατιωτικές οµάδες γνωστές ως “Μακεδονοµάχους” µε σκοπό τον προσεταιρισµό του ορθόδοξου πληθυσµού και την εκτόπιση του βουλγαρικού και του µουσουλµανικού στοιχείου από την περιοχή. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι Μακεδονοµάχοι έχουν µείνει στην εθνική µυθολογία ως ήρωες που πολέµησαν έναν άνισο πόλεµο, ενώ στην πραγµατικότητα αυτό που έκαναν ήταν ό,τι κάνει κάθε στρατός: φόνους, βιασµούς, εµπρησµούς, καταστροφές.

Με τους βαλκανικούς πολέµους του 1912-13 το µεγαλύτερο µέρος της Μακεδονίας πηγαίνει στο ελληνικό κράτος, ένα στο σερβικό και ένα στο βουλγάρικο. Το πρόβληµα όµως παρέµενε το ίδιο. Στο µεγαλύτερο µέρος της η Μακεδονία δεν ήταν ελληνική! 

Χαρακτηριστική είναι η φράση του Χ. Τρικούπη: “Όταν έλθει ο µέγας πόλεµος η Μακεδονία θα γίνει Ελληνική ή Βουλγαρική κατά τον νικήσαντα. Αν τη λάβωσιν οι Βούλγαροι θα εκσλαβίσωσι τον πληθυ- σµόν. Αν ηµείς την λάβοµεν, θα τους κάνοµεν όλους έλληνας µέχρι της Ανατολικής Ρωµυλίας”.

Σύµφωνα µε στοιχεία του Οικουµενικού Πατριαρχείου, πριν από τον πόλεµο µόνο το 10% περίπου του πληθυσµού αποτελείτο από ελληνόφωνες Μακεδόνες, ενώ το 40% αποτελείτο από σλαβόφωνες Μακεδόνες και το υπόλοιπο 40% από Μουσουλµάνους Μακεδόνες. Σχετικά ολιγάριθµα πληθυσµιακά στοιχεία της Μακεδονίας αποτελούσαν οι λατινόφωνοι Βλάχοι, οι Αλβανοί, οι Εβραίοι και οι Τσιγγάνοι. Πλειοψηφικό στοιχείο αποτελούσαν οι Εβραίοι µόνο στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Από την κατάκτηση και έπειτα όµως εκτοπίζονται χιλιάδες εξαρχικοί Μακεδόνες και Μουσουλµάνοι και στη θέση τους εγκαθίστανται Έλληνες πρόσφυγες.

Αν και το ελληνικό κράτος σήµερα δεν δέχεται επίσηµα την ύπαρξη µακεδονικής µειονότητας στην επικράτειά του, τότε γνώριζε καλά ότι υπήρχε. Από το πλήθος αποδεικτικών στοιχείων χαρακτηριστικότερο είναι η έκδοση του (σλαβο)µακεδονικού αλφαβηταρίου ABECEDAR το 1925. Με βασικό άξονα την οµογενοποίηση της περιοχής από το 1926 αρχίζει η συστηµατική εθνοκάθαρση των (σλαβο)µακεδόνων από το ελληνικό κράτος µε το κλείσιµο των σχολείων τους, την απαγόρευση χρήσης της γλώσσας τους ακόµη και στον ιδιωτικό τους χώρο, µε δηµόσιες τελετές αποκήρυξης της γλώσσας τους, µε αλλαγές τοπωνυµίων και ονοµάτων µε φυλακίσεις και βασανισµούς. Ο δεύτερος γύρος εθνοκάθαρσης της περιοχής από τους (σλαβο)µακεδόνες συντελείται µετά από το τέλος του εµφυλίου πολέµου και την ήττα του ∆ΣΕ. Τότε πολλοί (σλαβο)µακεδόνες που συµµετείχαν στο ∆ΣΕ αναγκάστηκαν να καταφύγουν στο εξωτερικό ως πολιτικοί πρόσφυγες, λόγω της πολιτικής του µετεµφυλιακού ελληνικού κράτους. Το 1982 το ΠΑ.ΣΟ.Κ. επέτρεψε την επιστροφή όλων των πολιτικών προσφύγων στη χώρα πλην αυτών που ήταν ‘‘µη Έλληνες το γένος’’. Τα περί κατασκευασµένου από τον Τίτο µακεδονικού έθνους όπως γίνεται φανερό, στον βαθµό που συγκαλύπτει την ύπαρξη αυτών των ανθρώπων, είναι µπούρδες.

2. τα έθνη κράτη είναι (και στα Βαλκάνια) πολιτικές κατασκευές

Ούτως ή άλλως η Λαϊκή ∆ηµοκρατία της Μακεδονίας υπάρχει από το 1945, χωρίς ποτέ να υπάρξει τόσο σοβαρό πρόβληµα διµερών σχέσεων µέχρι το 1991, όταν η ∆ηµοκρατία της Μακεδονίας κήρυξε την ανεξαρτησία της. Μάλλον γιατί δεν ετίθετο από κάποιον ως τότε ζήτηµα αναγνώρισης της µακεδονικής µειονότητας στην ελληνική επικράτεια. Επίσης γελοία είναι η ρητορική περί απειλής της Ελλάδας από τη ∆ηµοκρατία της Μακεδονίας, ενός κράτους στρατιωτικά υποδεέστερου από το ελληνικό, τη στιγµή µάλιστα που το τελευταίο είναι µέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Ενός κράτους οικονοµικά εξαρτηµένου, αφού τη στιγµή που το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας “διαρρηγνύει τα ιµάτιά του” για το όνοµα και την ελληνικότητα της Μακεδονίας, τα ελληνικά κεφάλαια αλωνίζουν στη ∆ηµοκρατία της Μακεδονίας, αναδεικνύοντας για άλλη µια φορά ότι ενώ, αντίθετα από τις επιθυµίες µας, µερικές φορές οι προλετάριοι έχουνε πατρίδα, το κεφάλαιο δεν έχει καμιά.  

Είναι σηµαντικό βέβαια να αναφέρουµε ότι και η ∆ηµοκρατία της Μακεδονίας πέρασε τα αναγκαία των εθνοκρατικογένεσεων με την ανάδυση ενός εθνικισμού (αντιπαραθετικού και πυροδοτούμενου από τον ελληνικό), µε τη µακεδονική κοινωνία να µοιάζει µε εργαστήρι παραγωγής έθνους. Μπορεί να δει κανείς εκεί την κατασκευή της εθνικιστικής ιστοριογραφίας, µυθολογίας και µίσους, µε γραφικές μετονομασίες οδών και συλλαλητήρια. Η ανάρτηση ελληνικών σηµαιών µε τη σβάστικα βέβαια δεν απέχει πολύ από το ελληνικό συνήθειο αναπαράστασης της σηµαίας των Η.Π.Α. µε τη σβάστικα. Και τα επεισόδια σε ελληνικούς στόχους στη ∆ηµοκρατία της Μακεδονίας είναι στο ίδιο µήκος κύµατος µε τα εθνικιστικά συλλαλητήρια στην Ελλάδα, όπου κυριαρχούσε το σύνθηµα “η λύση είναι µία, σύνορα µε τη Σερβία”. Όπως επίσης η καταπίεση των µακεδόνων πολιτών που ζητούν βουλγαρικό διαβατήριο (µεταξύ αυτών και ο µέχρι πρότινος Μακεδόνας εθνικιστής πρωθυπουργός Λιούµπτσο Γκεοργκέφσκι!) και η αντιμετώπιση τους ως προδότες εντάσσεται στο ίδιο εθνικιστικό πλαίσιο.

Οι παρακινδυνευμένες αλλαγές τοπωνυμίων (αγαπηµένη τακτική και του ελληνικού κράτους) και η προγονική επίκληση στο ‘‘Μεγαλέξαντρο’’ είναι όντως αρκετά χοντροκοµµένα. Αλλά πρέπει να αναγνωρίσουµε ότι ενώ η Ελλάδα είχε περίπου έναν αιώνα να κατασκευάσει τη δική της εθνική ταυτότητα (µε ό,τι αυτό συνεπάγεται), η ∆ηµοκρατία της Μακεδονίας είχε µόλις µια 15ετία! Η πολιτική σκοπιµότητα του ελληνικού κράτους µη αναγνώρισης της συνταγµατικής ονοµασίας της ∆ηµοκρατίας της Μακεδονίας είναι συγκεκριµένη. Αναγνώριση του ονόµατος σηµαίνει αναγνώριση της µακεδονικής εθνότητας και της αντίστοιχης µακεδονικής µειονότητας και της εθνοκάθαρσής της, και κάτι τέτοιο αποτελεί απειλή για τους εθνικιστικούς µύθους των Ελλήνων. 

3. Ελλάδα: το αφεντικό των Βαλκανίων 

ΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΠΕΝ∆ΥΣΕΙΣ ΣΕ πΓ∆Μ (2006) φωτογραφια εδω

Τo µακεδονικό ζήτηµα αποτελεί πλήγµα για την εικόνα της “ψωροκώσταινας” Ελλάδας, του ανάδελφου έθνους που όλες οι δυνάµεις το χτυπούν αλύπητα, αυτό όµως αντιστέκεται και συνεχίζει την πορεία του. Παραθέτουµε από την ιστοσελίδα του υπουργείου εξωτερικών: «Το µέγεθος των ελληνικών επενδύσεων, σύµφωνα µε το επενδεδυµένο κεφάλαιο είναι ανώτερο του επισήµως εγγεγραµµένου και ανέρχεται σε €950 εκατ. καταλαµβάνοντας την πρώτη θέση, απασχολούν άνω των 20.000 ατόµων και οι σαράντα µεγαλύτερες εταιρείες ελληνικών συµφερόντων σε πΓ∆Μ διαθέτουν επενδεδυµένο κεφάλαιο €830 εκατ.» 

Ήταν βέβαια αυτή η Ελλαδίτσα που από την ίδρυσή της µέχρι σήµερα έχει υπερδιπλασιάσει τα εδάφη της, που το 1992 συζητούσε το σενάριο διαµελισµού της ∆ηµοκρατίας της Μακεδονίας από κοινού µε τον σφαγέα Μιλόσεβιτς, της επέβαλε εµπάργκο το 1994 και τώρα ασκεί veto για την ένταξη της ∆ηµοκρατίας της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ. Φυσικά δεν µας κόπτει εάν η ∆ηµοκρατία της Μακεδονίας θα ενταχθεί στο στρατιωτικό και δολοφόνο οργανισµό του ΝΑΤΟ. Θέλουµε να αναδείξουµε τη συνεπή ιµπεριαλιστική και ηγεµονική στάση του ελληνικού κράτους στην περιοχή. 

Από τη πλευρά µας ελπίζουµε ότι η ίδια η µακεδονική κοινωνία θα αντισταθεί σε αυτή την κίνηση του µακεδονικού κράτους και στεκόµαστε αλληλέγγυοι/ες στις αντινατοϊκές, αντικαπιταλιστικές και αντικαθεστωτικές φωνές εκεί. Κριτική πρέπει να γίνει οπωσδήποτε και στην Αριστερά (εκτός φωτεινών εξαιρέσεων) εντός και εκτός κοινοβουλίου, η οποία εν ονόµατι ενός συνωµοσιολογικού αντι-ιµπεριαλισµού και αντι-αµερικανισµού έχει ενσωµατώσει (όχι µε µεγάλη δυσκολία) µέρος της πατριωτικής-εθνικιστικής ρητορικής σε πολλά ζητήµατα της λεγόµενης “εξωτερικής πολιτικής” όπως και τώρα όσον αφορά το µακεδονικό. 

Με µικροµέγαλες συµπεριφορές (του τύπου ‘‘αν ήµουν κυβέρνηση εγώ θα...’’), διατυπώνονται απόψεις του τύπου “δεν µπορούµε να δώσουµε λευκή επιταγή στον ιµπεριαλισµό όσον αφορά το όνοµα”, απόψεις που είναι ξεκάθαρο (τουλάχιστον για αυτούς που βλέπουν) ότι πριµοδοτούν τον ελληνικό εθνικισµό. Κριτική πρέπει να γίνει όµως και σε λογικές που υποβιβάζουν το ζήτηµα µε λαϊκισµούς όπως “προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώµη από τα σηµαντικά ζητήµατα”. 

Το γεγονός ότι τις µακεδονικές θέσεις τις υπερασπίζονται οι Η.Π.Α., ότι υπάρχουν κόντρες συµφερόντων του ρωσικού και αµερικανικού ‘‘τόξου’’ στα Βαλκάνια, ότι ο µακεδονικός εθνικισµός είναι υποκινούµενος από κάποια ‘‘σκοτεινά συµφέροντα’’, πολύ ή λίγο έχουν σχέση µε την πραγµατικότητα. Είναι ένας ακόµη λόγος όµως, όχι τόσο για το ελληνικό κράτος όσο για την ελληνική κοινωνία, να αλλάξει γραµµή πλεύσης εγκαταλείποντας τον εθνικισµό και να προτάξει τη συναδέλφωση των λαών και την ισότητα των µειονοτήτων πάνω σε διεθνιστικές βάσεις, και όχι βάσεις ‘‘ισορροπίας δυνάµεων’’ και ‘‘εθνικών συµφερόντων’’.

4. Η Εθνική Ενότητα Είναι Παγίδα 

Ψευτοδιλήµµατα δεν υπάρχουν. Όταν η κοινωνία θέτει στο σύνολό της ζητήµατα είσαι υποχρεωµένος να πάρεις θέση. Αλλιώς είσαι έξω από το πολιτικό - κοινωνικό. Εµείς που προσεγγίζουµε τα πράγµατα από την αντικρατική, διεθνιστική µεριά οφείλουµε να αντιπαλέψουµε κάθε εθνικισµό και µισαλλοδοξία. Οφείλουµε να παλέψουµε για µια κοινωνία που η διάκριση σε εθνότητες θα είναι αδιάφορη και δεν θα αποτελεί αιτία πολέµων, σφαγών και διακρίσεων. Οφείλουµε να παλέψουµε για µια κοινωνία όπου η ίδια στο σύνολό της θα αποφασίζει για τις υποθέσεις της απαλλαγµένη από τον γραφειοκρατικό βραχνά του κράτους. Αυτή η πάλη όµως αρχίζει σήµερα µε την αναγνώριση και ισοτιµία των µειονοτήτων, το δικαίωµα στον αυτοπροσδιορισµό, την αποεθνικοποίηση του δηµόσιου χώρου και βέβαια την εκδίωξη της εκκλησίας από αυτόν. 

Για όλα αυτά λοιπόν, παλεύουµε σήµερα:

 · για την αναγνώριση της µακεδονικής µειονότητας, της γλώσσας της και της παράδοσή της και την άνευ όρων επιστροφή των µακεδόνων πολιτικών προσφύγων. 

· ενάντια στον ελληνικό (και κάθε) εθνικισµό - οικονοµικό ιµπεριαλισµό. 

· για τον κοινό αγώνα εργαζοµένων-κοινωνιών σε Ελλάδα-Μακεδονία-Βαλκάνια, ενάντια στο κεφάλαιο και τα κράτη και τους σχεδιασµούς τους.

Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας

Εκδήλωση: "Τι συμβαίνει στην Τουρκία;"

"Τι συμβαίνει στην Τουρκία. Πριν και κατά τη διάρκεια της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης."
Θα μιλήσουν σύντροφοι από την Τουρκία

Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης

"What is happenning in Turkey: before and throughout the State of Emergency"
Comrades from Turkey will intervine

Antiauthoritarian Movement of Thessaloniki

Εκδήλωση: Μια ελευθεριακή κριτική την Οκτωβριανή επανάσταση

Μια ελευθεριακή κριτική στην Οκτωβριανή επανάσταση (Με αφορμή τα βιβλία "Ο Μπολσεβίκικος μύθος", "Η εξέγερση της Κρονστάνδης" και η "Άγνωστη επανάσταση" από τις εκδόσεις Πανοπτικόν)

Ομιλητής: Κώστας Δεσποινιάδης
Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης

Πορεία 6 Δεκέμβρη

Ανακοίνωση της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου στην Αθήνα

Ένας αναγκαίος πρόλογος

Η συμμετοχή μας κάθε χρόνο στις εκδηλώσεις για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, πέραν του αυτονόητου γεγονότος της καταγγελίας της θανατοπολιτικής του κράτους ενάντια στους εξεγερμένους −πότε με τα κρατικά τανκς (δολοφονηθέντες από τη χούντα), πότε με τα κρατικά ρόπαλα (Κουμής και Κανελοπούλου) και πότε με τις κρατικές σφαίρες (Μιχάλης Καλτεζάς)−, μας συνδέει και με την άμεση συμμετοχή των αναρχικών στο Πολυτεχνείο του 1973, αλλά και όλων των μεταπολιτευτικών επετείων από το 1974 μέχρι σήμερα. Σε όλες αυτές τις εκδηλώσεις ο πολιτικός λόγος της συμμετοχής μας ήταν να ξεσκεπάσουμε το ψέμα όλων των εκδοχών της Αριστεράς, και ειδικότερα εκείνων που θέλουν να στριμώξουν το Πολυτεχνείο μέσα στην εθνικο-αντιιμπεριαλιστική φενάκη, αλλά και την καθεστωτική κρατική ιδεολογία που ήθελε να θαφτεί το νόημα κάτω από τα στεφάνια σύσσωμης της Βουλής των Ελλήνων. Η συμμετοχή των αναρχικών την περίοδο της μεταπολίτευσης στις κινητοποιήσεις για το Πολυτεχνείο δεν ήταν αναίμακτη. Όλες οι εκδοχές της Αριστεράς −πέρα από το όπλο της συκοφαντίας− μεταχειρίστηκαν την ωμή βία αλλά και την κατάδοση στην αστυνομία με σκοπό την αναχαίτιση του ολοένα και αναπτυσσόμενου αναρχικού ρεύματος την εποχή εκείνη. Οι συγκρούσεις κάθε χρόνο ήταν αιματηρές (με κορυφαίες αυτές του ’79 με την ΚΝΕ και την ΕΣΑΚ). Βέβαια, η επιμονή του αναρχικού και αντιεξουσιαστικού κινήματος πέτυχε να εξουδετερώσει κάθε εμπόδιο και να κυριαρχήσει στο Πολυτεχνείο από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, έχοντας πάντα τα μαζικότερα μπλοκ. Αυτό είναι, λοιπόν, το νήμα που μας συνδέει με τις εκδηλώσεις του Πολυτεχνείου. Αναφέρουμε όλα τα παραπάνω διότι όντως υπάρχει αυτή η ιστορικότητα της συμμετοχής του αντιεξουσιαστικού, αναρχικού και αυτόνομου κινήματος, και έχει σαφή χαρακτηριστικά για όποιον θέλει και προσπαθεί να τα επικαλείται − είτε απλώς σαν αναφορά είτε πολύ περισσότερο σαν περιεχόμενο.

Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΜΕΤΡΙΕΤΑΙ ΜΕ ΨΩΝΙΑ ΚΑΙ ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ

Μετά την περσινή "επιτυχία", για 2η συνεχόμενη χρονιά, μικρές και μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων σε όλη την Ελλάδα θα "γιορτάσουν" τον θεσμό καταναλωτικής μανίας "Black Friday", στα πλαίσια του οποίου προϊόντα θα πωλούνται σε χαμηλές τιμές με τα καταστήματα να παραμένουν ανοιχτά έως τα μεσάνυχτα. Πρόκειται για ένα καταναλωτικό έθιμο που προέρχεται από την Αμερική και εγκαινιάστηκε στην Ελλάδα από την αλυσίδα Public. Εικόνες "απείρου κάλλους" περιγράφουν τον καταναλωτικό παροξυσμό της μαύρης ημέρας. Ορδές πελατών στήνονται στις πόρτες των πολυεθνικών από το προηγούμενο βράδυ και μόλις αυτές ανοίξουν εισέρχονται μαινόμενοι, σπρώχνονται, χτυπιούνται και ποδοπατούνται στον αγώνα απόκτησης του φθηνού προϊόντος, με θύματα τόσο τους ίδιους όσο και τους εργαζόμενους.

Εγχειρήματα όπως οι Λευκές Νύχτες, οι Μαύρες Παρασκευές και η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας προωθούνται ως αναπτυξιακά εργαλεία για την τόνωση της οικονομίας, στην πραγματικότητα όμως αποτελούν μορφές καταπάτησης των εργασιακών δικαιωμάτων. Στον ήδη υπάρχοντα εργασιακό μεσαίωνα που βιώνουν οι εργαζόμενοι, με χαμηλούς μισθούς, κακές εργασιακές συνθήκες, απλήρωτες υπερωρίες, καθυστερημένη ή μη καταβολή δεδουλευμένων, ανύπαρκτη ασφάλιση, στοχοποίηση των συμμετεχόντων στα εργατικά σωματεία κτλ, έρχεται να προστεθεί, με το περιτύλιγμα της φιέστας, η καταπάτηση του κατοχυρωμένου εργασιακού ωραρίου μέσω της -απληρωτης- επέκτασής του (τις Λευκές νύχτες τα καταστήματα παραμένουν ανοιχτά όλο το βράδυ και τις Μαύρες Παρασκευές λειτουργούν έως τα μεσάνυχτα).

Οι μαύρες Παρασκευές, καθώς και κάθε άλλο καπιταλιστικό τέχνασμα που μηχανεύεται το κεφάλαιο προκειμένου να μεγιστοποιηθούν τα κέρδη των πολυεθνικών, συνιστούν αντανάκλαση του πώς θέλει να διαμορφώσει η κυριαρχία τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Έναν κόσμο που η ευημερία, η επιτυχία, η κοινωνική καταξίωση και η αυτοπραγμάτωση του ανθρώπου μετράται με κριτήρια την οικονομική ευρωστία και το σύνολο των αγαθών που αγοράζει και κατέχει. Έναν κόσμο επίπλαστων υλικών αναγκών με ανθρώπους να προσπαθούν να καλύψουν το διαρκές αίσθημα του ανικανοποίητου που νιώθουν μέσω της υπερκατανάλωσης προϊόντων που δεν έχουν στην πραγματικότητα ανάγκη. Τραγελαφικό παράδειγμα η ανακοίνωση του εμπορικού συλλόγου Ιεράπετρας, στην οποία ζητήθηκε η αναβολή εκπαιδευτικής εκδρομής δύο σχολείων που είχε προγραμματιστεί για σήμερα, προκειμένου οι μαθητές να μην αποτελέσουν εξαίρεση από το πελατολόγιο του καταναλωτικού πανηγυριού.

Η Black Friday δεν είναι γιορτή. Είναι το καθρέπτισμα της αποκτήνωσης των ατόμων από το καπιταλιστικό σύστημα μέσω του κοινωνικού κανιβαλισμού και της υπερκατανάλωσης. Είναι η προώθηση του ατομικισμού και του ανταγωνισμού σε μία κοινωνία-ζούγκλα όπου ισχύει ο νόμος του ισχυρότερου. Ως Αντιεξουσιαστική Κίνηση προτάσουμε έναν ανθρωπότυπο που πορεύεται τόσο στην προσωπική όσο και στην κοινωνική του ζωή με βάση τη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη και την αξιοπρέπεια. Έναν ανθρωπότυπο απαλλαγμένο από πλασματικές ανάγκες που μάχεται διαρκώς ενάντια στην οικονομική, σωματική, πνευματική και πολιτική καταδυνάστευση που επιβάλλει κράτος και κεφάλαιο.

•        ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΑΣΥΔΟΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ ΠΑΡΟΞΥΣΜΟ

•       ΑΠΕΧΟΥΜΕ-ΣΑΜΠΟΤΑΡΟΥΜΕ ΜΑΥΡΕΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΕΣ, ΛΕΥΚΕΣ ΝΥΧΤΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΚΕΣ

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΠΡΟΣΩΠΑ, ΟΧΙ ΟΥΣΙΑ, ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ

ΠΡΟΣΩΠΑ, ΟΧΙ ΟΥΣΙΑ, ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ

Σαραντατέσσερα χρόνια μετά τη Χούντα των συνταγματαρχών, η επέτειος του Πολυτεχνείου χρησιμοποιείται στην κοινή ρητορική για να δαιμονοποιήσει την περίοδο εκείνη αντιδιαστέλλοντάς τη με τη σημερινή "δημοκρατική" εκδοχή της. Συγκρίνοντας κανείς το τότε (φυλάκισεις, εξορίες, βασανιστήρια, λογοκρισία, ποινικοποίηση ιδεών και σχέσεων) με το σήμερα εντοπίζει περισσότερες ομοιότητες απ' ότι διαφορές. Ειδοποιός διαφορά είναι ότι ο εχθρός τότε ήταν ορατός ένω σήμερα είναι αόρατος και εξ'ου πιο ύπουλος. Με τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό να αποτελεί πυξίδα της κρατικής εξουσίας, οι εφιαλτικές μνήμες του φασιστικού παρελθόντος φαντάζουν πιο ζωντανές από ποτέ.

Πάρτυ για την οικ. ενίσχυση νέου ελεύθερου κοινωνικού χώρου στη Λάρισα

Εκδήλωση: "Η δίκη της Χρυσής Αυγής"

Πορεία 17 Νοέμβρη